Labmedya - Laboratuvar ve Sağlık Gazetesi

Süreç ağızdaki bakteriler, beslenme ve tükürük arasındaki dengeyle yakından ilişkili. Şeker ve diğer fermente edilebilir karbonhidratlar tüketildiğinde dental plaktaki bakteriler bunları kullanarak asit üretiyor. Ortamın pH'ı düştüğünde diş minesindeki kalsiyum ve fosfat gibi mineraller çözünmeye başlıyor; buna demineralizasyon deniyor. Ancak ağız ortamı tekrar normale döndüğünde tükürükteki mineraller ve özellikle florür, zayıflamış mine yüzeyinin yeniden mineral kazanmasına yardımcı olabiliyor. Bu karşı süreç ise remineralizasyon olarak biliniyor.

Bu fikir aslında yeni değil. İngiliz araştırmacı May Mellanby, yaklaşık bir asır önce beslenmenin dişlerin gelişimi, yapısı ve çürüğe karşı direnci üzerindeki etkilerini araştırıyordu. 1920'ler ve 1930'lardaki çalışmalarında özellikle D vitamini ve diş mineralizasyonu üzerinde durdu; çocuklarda yapılan erken çalışmalar da beslenme değişikliklerinin çürük gelişimiyle ilişkili olabileceğini öne sürdü. Bugünkü bilim ise çürüğün temel mekanizmasını çok daha ayrıntılı açıklıyor: Şeker tüketimi, bakteriyel biyofilm, tükürük, florür, ağız hijyeni ve bireysel risk faktörleri birlikte demineralizasyon ile remineralizasyon arasındaki dengeyi belirliyor.

Ancak burada kritik bir sınır var. “Diş çürüğü iyileşebilir” ifadesi yalnızca belirli erken evreler için kullanılabilir. Mine yüzeyi henüz sağlam olan başlangıç lezyonları florür, şeker tüketiminin azaltılması, iyi plak kontrolü ve profesyonel koruyucu uygulamalarla durdurulabilir veya remineralize olabilir. Fakat dişte gerçek bir boşluk oluşmuş ve mine ya da dentin fiziksel olarak kaybedilmişse beslenme bu dokuyu yeniden oluşturmaz. Bu durumda diş hekiminin restoratif tedavisi gerekebilir. Yani beslenme çürük sürecinin yönünü etkileyebilir; ancak oluşmuş büyük bir çürüğü doğal yollarla yeniden dişe dönüştüremez.

Kaynak: https://www.ada.org/resources/ada-library/oral-health-topics/caries-risk-assessment-and-management?utm_