Labmedya - Laboratuvar ve Sağlık Gazetesi

2010 yılında yayımlanan dikkat çekici bir deneyde araştırmacılar 7-12 yaşındaki 61 kız çocuğunu stres oluşturan bir görevin ardından üç gruba ayırdı. Bir grup anneleriyle yüz yüze temas kurdu, ikinci grup anneleriyle telefonda konuştu, üçüncü grup ise herhangi bir sosyal temas olmadan bir film izledi. Anneleriyle doğrudan veya telefon üzerinden iletişim kuran çocuklarda stres hormonu kortizolün daha hızlı düştüğü ve sosyal bağlanmayla ilişkili oksitosin düzeylerinin yükseldiği görüldü. En dikkat çekici sonuçlardan biri, annenin yalnızca sesini duymanın yüz yüze temasla benzer bazı hormonal değişiklikler oluşturabilmesiydi.

Bu etkiyi doğrudan “kadın sesi vagus sinirini aktive ediyor ve kalbi yavaşlatıyor” şeklinde açıklamak ise mevcut kanıtların ötesine geçiyor. Vagus siniri parasempatik sinir sisteminin önemli bir parçası ve kalp hızının düzenlenmesi dahil birçok süreçte görev yapıyor. Güvenli sosyal etkileşimlerin otonom sinir sistemi ve kalp hızı değişkenliğiyle ilişkisi araştırılıyor; ancak herhangi bir kadın sesinin doğrudan vagus sinirini uyardığını gösteren evrensel bir mekanizma ortaya konmuş değil. Sesin kimden geldiği, kişinin o insanla ilişkisi, konuşmanın içeriği ve mevcut stres düzeyi gibi faktörler sonucu değiştirebilir.

Dolayısıyla bilimsel mesaj “kadın sesi kalbi iyileştirir” değil; güvendiğimiz insanların sesi vücudun stres yanıtının düzenlenmesine yardımcı olabilecek güçlü bir sosyal sinyal olabilir. Bu kişi anne, eş, arkadaş veya başka bir yakın olabilir ve aynı etki yalnızca kadınlara özgü olmak zorunda değil. İnsan beyninin yalnızca söylenen kelimelere değil, sesin taşıdığı güven ve yakınlık sinyallerine de tepki vermesi, sosyal bağların biyolojimizin ne kadar derinine uzandığını gösteriyor.

kaynak: https://royalsocietypublishing.org/rspb/article-abstract/277/1694/2661/73270/Social-vocalizations-can-release-oxytocin-in?redirectedFrom=fulltext