Labmedya - Laboratuvar ve Sağlık Gazetesi

Araştırmacılar, "epigenetik" olarak adlandırılan bir süreç sayesinde, erken yaşlarda maruz kalınan yoğun stres ve travmatik olayların genlerin çalışma biçimini nasıl yeniden programladığını tespit etti. Bu süreçte DNA diziliminin kendisi bozulmasa da, genlerin etrafındaki kimyasal yapıda meydana gelen ince değişimler hücresel düzeyde kodlanıyor. Başka bir deyişle, yaşanan ağır tecrübeler, sperm hücreleri aracılığıyla geleceğe aktarılan hücresel bir hafıza yaratıyor.

Bu gizli kimyasal değişimler, henüz doğmamış bir çocuğun hayata, zorluklara ve strese karşı vereceği tepkileri doğrudan etkileme potansiyeline sahip. Uzmanlara göre, epigenetik travma mirası taşıyan bu çocuklar, stres yönetimi ve psikolojik dayanıklılık konusunda doğuştan daha farklı ve hassas bir biyolojik donanıma sahip olabiliyor. Bu yeni veriler, günümüzde yaygınlaşan psikolojik rahatsızlıkların ve stres bozukluklarının temelinde yatan hücresel nedenleri anlamamız açısından tıp dünyasına yepyeni bir pencere açıyor.

Yıllardır süregelen "Geçmiş geçmişte kalır" düşüncesini tamamen çürüten bu çalışma, ebeveyn adaylarının psikolojik sağlığının ve erken yaşta alınan travma desteklerinin önemini bir kez daha gözler önüne seriyor. İnsan vücudu, yaşanmışlıkları sadece zihinde bir anı olarak tutmakla kalmıyor; bunları hücresel bir arşive dönüştürerek nesilden nesile aktarılan görünmez bir miras zinciri oluşturuyor.

Kayank: https://www.nature.com/articles/s41380-024-02872-3?utm