Labmedya - Laboratuvar ve Sağlık Gazetesi

Bağlanma teorisi tarafından güçlü bir şekilde desteklenen bu kalıp, çocukların en büyük duygularını en çok güvendikleri bakıcıyla ifade ettiklerini açıklıyor.

Anneler genellikle birincil bağlanma figürü oldukları için, duygusal patlamalar aslında saygısızlık veya meydan okuma yerine sağlıklı, güvenli bir ilişkinin işareti olabilir. Child Mind Institute araştırmalarına göre, çocuklar en tutarlı konforu sağlayan bakıcıya bunalmışlık duygularını ifade etmekte kendilerini en güvende hissederler.

Çocukların bu davranışını anlamak, ebeveynlerin empatiyle yanıt vermelerine ve bu büyük duyguların derin güven ve duygusal güvenliğin bir işareti olduğunu fark etmelerine yardımcı olur.

Bağlanma teorisinin kurucusu İngiliz psikanalist John Bowlby'ye göre, sıkıntılı veya alarma geçmiş bebekler, ağlama, gülümseme, emme, tutunma ve emekleme gibi sinyaller ve hareketlerle bakıcıya yakınlık aramaya eğilimlidir. Bu bakıcıya yönelik eğilim "bağlanma sistemi" olarak tanımlanmış, bebeğin eylemleri ise "bağlanma davranışı" olarak adlandırılmıştır.

Araştırmalar, bakım vermenin kalitesinin çocuk gelişimi için çok önemli olduğunu, özellikle ebeveynin çocuğun işaretlerine ne kadar duyarlı ve yanıt verici olduğunu göstermektedir. Güvenli bağlanma geliştiren çocuklar, başkalarının ihtiyaç anında destekleyici ve erişilebilir olacağı beklentisi geliştirirler.

Yüksek düzeyde anne reflektif işlevselliği, hassas davranışla ve çocuğun bağlanma güvenliğiyle bağlantılıdır. Orta ila yüksek reflektif işlevsellik puanlarına sahip annelerin, çocuklarına daha duyarlı yanıt verme ve güvenli bağlanmaya sahip çocuklara sahip olma olasılıkları daha yüksektir.

Çocukların evde daha fazla patlama yapması, okulda değil, aslında sağlıklı bir bağlanmanın işaretidir. Çocuk, evde kendini yeterince güvende hissediyor ki duygularını serbest bırakabiliyor. Bu, saygısızlık değil, güvenin göstergesidir.

Child Mind Institute uzmanlarına göre, sık sık duygusal patlamalar yaşayan çocuklar, hayal kırıklığı, kaygı ve öfke gibi duygularla başa çıkmak için gereken becerileri henüz geliştirmemişlerdir. Büyük duyguları sağlıklı, olgun bir şekilde ele almak, çeşitli beceriler gerektirir ve çocuklar bu becerileri zaman içinde öğrenirler.

Ebeveynlerin bu dinamiği anlaması, çocuklarının duygusal patlamalarına daha yapıcı yanıt vermelerine yardımcı olur. Bu davranış, çocuğun "kötü" olduğu anlamına gelmez - tam tersine, çocuğun ebeveynine derin güven duyduğunu ve en savunmasız anlarında bile kabul edileceğini bildiğini gösterir.

Bağlanma teorisi, çocukların tutarlı, duyarlı ve yanıt veren her bakıcıyla bağ kurabileceğini vurgular. Sosyal etkileşimde sosyal katılımın kalitesi, harcanan zamandan daha etkilidir. Geleneksel kadın-erkek rollerine sahip çekirdek bir ailede, biyolojik anne genellikle birincil bağlanma figürüdür, ancak bu rol zamanla "annelik" tarzında davranan herkes tarafından üstlenilebilir.

Kaynakça:

Child Mind Institute Kaynakları:

• Why Do Kids Have Tantrums and Meltdowns: https://childmind.org/article/why-do-kids-have-tantrums-and-meltdowns/
• Common Causes of Behavior Problems: https://childmind.org/article/common-causes-of-behavior-problems-in-kids/
• Complete Guide to Managing Behavior Problems: https://childmind.org/guide/parents-guide-to-problem-behavior/

Akademik Araştırmalar:

• Parent-Child Attachment: A Principle-Based Concept Analysis (PMC): https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8216337/
• Contributions of Attachment Theory and Research (PMC): https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4085672/
• Secure base and mental health in children (PMC): https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11467232/